Gadżety na komórkę - na chwilę obecną jest tam kilka motywów do Sony Ericssona oraz dzwonki na komórkę w formacie .mp3

*WAŻNE: aby pobrać motyw na swój dysk, kliknij prawym przyciskiem myszy na "Download" i wybierz "Zapisz jako...".

Tyler Bates And Tree Adams - Hanks Theme.mp3

Download

Stacja Showtime zdecydowała się emitować trzecią już serie swojego flagowego hitu z Davidem Duchovnym na czele. "Ten kontrowersyjny serial, (...) został szybko zaliczony do grona naszych najlepszych seriali." - powiedział Robert Greenblatt, dyrektor działu rozrywki stacji Showtime.

Kontynuacje perypetii Hanka Moodygo obejzeć będziemy mogli już we wrześniu 2009 roku

Dzięki "Californication" Duchovny ma w końcu szansę zostawić za sobą ciągnącą się za nim od lat postać Foksa Mulderaz serialu "Archiwum X". Amerykański aktor od czasu zakończenia telewizyjnej przygody z kosmitami kilkakrotnie próbował sił na dużym ekranie, ale choć efekty bywały niezłe (komediowa "Ewolucja", znowu z kosmitami; obyczajowe "Trust The Man"), nie udało mu się pozbyć łatki agenta FBI wierzącego w U.F.O. Aż do tej pory. Bo choć Duchowny wraca do serialu, nie wskakuje z deszczu pod rynnę. "Californication" zmieni jego aktorskie emploi.

Tym razem grana przez Duchovny'ego postać nie szuka latających spodków i nie tropi rządowych spisków. Nawet gdyby takie istniały, Hank Moody skwitowałby to najwyżej żartem. Moody to pisarz, który w ostatnim czasie zajmuje się nie tyle pisaniem, co używaniem - przede wszystkim alkoholu i seksu. Mieszka w Los Angeles, gdzie wraz z dziewczyną (świetna Natasha McElhone) i córką przeniósł się z Nowego Jorku, by pracować nad scenariuszem filmu opartego na jego bestsellerowej powieści. Ekranizacja odniosła sukces, ale okazała się gniotem (tytuł powieści: "God Hates Us All" zamieniono na "A Crazy Little Thing Called Love"). Próby nie wytrzymał też związek Hanka - była dziewczyna i córka zamieszkały z innym mężczyzną. Moody rozbija się więc po L.A., spędzając każdą noc z nową kobietą i butelką.

Już oglądnięcie pierwszego odcinka grozi uzależnieniem. Wyraziste i wiarygodne postaci, inteligentne poczucie humoru, liczne odniesienia do popkultury (mnóstwo tu tropów muzycznych, poczynając od tytułu, zaczerpniętego z płyty Red Hot Chili Peppers) - słowem, wszystko to, czego w rodzimym serialu obyczajowym widz nie uświadczy. Dowcip bywa tu pikantny (w Stanach oburzenie co bardziej konserwatnywnych krytyków wywołała otwierająca akcję pilota scena, w której Hank śni o seksie oralnym z zakonnicą), bohaterowie klną tak często i z takim wdziękiem, że przypominają się "Psy" Pasikowskiego, a całość jest obficie podlana sosem z alkoholu, narkotyków i seksu (odcinek bez nagich piersi i kilku drinków jest odcinkiem straconym).

Mimo tej lekko kontrowersyjnej otoczki, "Californication" to serial, w dobrym tego słowa znaczeniu, poczciwy. I wbrew pozorom - konserwatywny. Hank uwielbia swoją córkę ponad życie, chce wrócić do ukochanej kobiety, wbrew pozorom nie jest egocentrycznym playboy'em, ale opiekuńczym mężczyzną ze staroświeckim kodeksem honorowym. "Californication"' jest więc pochwałą tradycyjnych wartości, tyle że bez moralizatorstwa i łopatologii. Ba, potrafi nawet pogodzić parę przed telewizorem - "Californication" z równą przyjemnością zobaczą panie i panowie. A to zjawisko nie występuje w przyrodzie nazbyt często.

* "Californication" w Stanach Zjednoczonych emituje od sierpnia stacja Showtime. W Polsce serial jest od niedawna dostępny w ofercie telewizji n.

Autor: Michał Raińczuk ,kulturaonline.pl

Młode, sprośne dziewczyny na każdym kroku obmyślają wyrachowane intrygi seksualne. Jednak potem pomyślałem, że taka charakterystyka byłaby dla tego serialu wielce krzywdząca. Erotyka, ocierająca się momentami o pornografię, to w tym filmie zaledwie dodatek, bo tak na prawdę wszystkie walory i najbardziej wartościowe środki ciężkości skupiają się na czymś innym.

Pierwsze skrzypce gra tu oczywiście David Duchovny, pełen uroku pisarz.

Im więcej odcinków "Californication" obejrzałem, tym większe miałem wrażenie, że właśnie taki jest David Duchowny poza planem "Archiwum X". Nie dostrzegłem w tym za grosz fałszu. Za grosz fałszu! Mało tego, po obejrzeniu ostatniego odcinka pierwszej serii, byłem pewien na sto procent, że Hank Moody to David Duchovny, oraz że David Duchovny to Hank Moody. Nawet teraz, gdy piszę tę recenzję, wciąż zastanawiam się, który jest sobowtórem którego.

Dialogi są świeże, kanciaste, pełne magnetyzmu. Co chwila mamy do czynienia z jakimś chwytliwym powiedzonkiem, czarującym bon motem.

Niektóre sceny są kąśliwe, wulgarne, odarte ze wszystkich pozorów.

W elokwencji i sprężystości myśli bryluje oczywiście David Duchovny, jak na pisarza przystało. Wszystko, co robi w serialowym życiu jest bardzo autentyczne i przekonujące. Jeżeli ma na coś ochotę, to zazwyczaj, bez cienia walki wewnętrznej, po prostu to realizuje, bez dbania o salonowe etykiety i powszechnie obowiązujący polor. Nie oznacza to oczywiście, że Hank nie ma nad sobą kontroli. On po prostu jest znudzony. Mam wrażenie, że stracił do świata wszelkie złudzenia. I być może to właśnie stanowi o największym magnetyzmie Hanka Mood'ego. Jest znudzony, ale skupiony. Depresyjny, ale pełen witalizmu. Odarty ze złudzeń, ale ambitny. W tym tkwi cały jego urok, ma w sobie doskonale zbilansowane przeciwieństwa, wewnętrzne dysonanse, które przepysznie rozwijają fabułę od strony interpersonalnej.

Znamienne jest zresztą to, że Hank ma na nazwisko "Moody", co w wolnym tłumaczeniu oznacza osobę markotną, humorzastą, kogoś o zmiennym usposobieniu.

Pierwszy odcinek jest trochę wyuzdany i spełnia rolę przysłowiowej wędki, jednak muszę przyznać, że jest to bardzo skuteczna wędka. Od początku czujemy do Hanka niewymuszoną sympatię, chcemy go poznać i czegoś się od niego nauczyć. Wydaje mi się, że to jest oczywisty powód, dla którego mężczyźni polubią ten serial.

Niektórzy potraktują go jako poradnik, inni będą chcieli się rozkoszować popisem świetnie dobranych aktorów i sugestywną wirtuozerią całego przedsięwzięcia.

Bo ten serial jest sugestywny, ten serial jest naprawdę czarujący, a David Duchovny działa na widza jak magnes.

W prawdziwym życiu na pewno byśmy go znienawidzili, padli ofiarą jego ironii, doskonale wyważonego sarkazmu, albo fizycznej, nieskoordynowanej napastliwości. Bez żadnego wysiłku uwiódł by naszą kobietę, ze zrozumieniem przyjął na siebie kilka uderzeń w brzuch i poszedłby dalej. Jednak na szklanym ekranie psychologia działa w odwrotną stronę. Dajemy się zaczarować, stajemy się wyrozumiali, a na końcu rozgrzeszamy go - wpisujemy na listę naszych najlepszych przyjaciół.

Słodki. Orzeźwiający. Najlepszy serial z jakim miałem do czynienia od bardzo dawna.

Autor: Epejos , film.onet.pl

Jego podejście do życia dobrze obrazuje tytuł jego największego bestselleru - "Bóg nienawidzi nas wszystkich" - książki, dzięki której na stałe wpisał się w panteon najwybitniejszych współczesnych pisarzy amerykańskich i której podła ekranizacja przyniosła mu solidne dochody. Od długiego czasu nic kompletnie jednak nie stworzył i musi dorabiać pisaniem bloga, dokładając swoją cegiełkę do tworzącej się "kultury" Internetu, której nie znosi.

Hank to jednak nie kolejny zepsuty sławą i pieniędzmi produkt przemysłu rozrywkowego. To człowiek na życiowym zakręcie, walczący o odzyskanie swojej wieloletniej partnerki Karen (Natasha McElhone), w której ciągle jest zakochany, a która wkrótce ma wyjść za ułożonego, odpowiedzialnego i nudnego potentata prasowego, kogoś będącego całkowitym przeciwieństwem Hanka. Becca, córka Karen i Hanka, to druga kobieta, którą Moody kocha nad życie i dla której jest naprawdę dobrym, choć często niesłownym, ojcem.

Tak w skrócie wygląda podłoże fabuły serialu „Californication”. Niby nic oryginalnego, jednak z tego materiału udało się wydobyć w ciągu dwunastu 25-cio minutowych odcinków tyle treści, że spokojnie można by obłożyć nimi kilka hollywoodzkich hitów. Inteligentny, cięty humor, pełen przekleństw język, ociekająca seksem atmosfera ze śmiałymi, momentami wręcz bluźnierczymi scenami erotycznymi, przy jednoczesnym znakomitym ukazaniu procesów regulujących związki partnerskie, przyjacielskie i wyraźnym prorodzinnym przesłaniu - taki miszmasz mogliśmy zobaczyć co najwyżej w komediach Kevina Smitha, „Californication” to jednak całkiem inny poziom, o którym niezłe poniekąd produkcje Smitha mogą tylko pomarzyć.

„Californication” nie byłoby jednak w połowie tak dobre, gdyby nie znakomity duet aktorów. Duchovny i McElhone grają rewelacyjnie, z łatwością tworząc między Hankiem i Karen wyczuwalną przez widza więź. Ukazanie naprawdę skomplikowanej relacji w sposób często pozbawiony słów to prawdziwe mistrzostwo, rzadko widziane w serialach. Ten pełny uczuć, wzajemnego przyciągania, lat wspólnych doświadczeń i rozczarowań związek jest siłą napędową każdego epizodu. Po roli Hanka widać, jaka krzywdę karierze Duchovnego wyrządziło zbyt długie granie w The X-Files i późniejsze utożsamianie go z Foxem Mulderem. Mam nadzieję, że „Californication” otworzy nowy etap na jego aktorskiej ścieżce.

„Dexter”, „Californication” − nie sądziłem, że nadejdą czasy, w których seriale, przez lata utożsamiane z niezbyt wyszukaną formą spędzania czasu, staną się synonimem rozrywki ambitnej, odważnej, pełnej pasji i wizji, gdzie świeże, dobre pomysły są mile widziane, a schematy omijane szerokim łukiem. Ale to już temat na całkiem inną historię.

Jedyna zauważalną wadą tego serialu jest fakt, że na razie powstał tylko pojedynczy dwunastoodcinkowy sezon. Na szczęście już wkrótce rozpocznie się emisja sezonu drugiego. Mam nadzieję, że wzorem „Dextera”, będzie jeszcze lepszy.

Autor: BLeszczynski , FilmWeb.pl

"Californication" to opowieść o trudnym życiu pisarza Hanka Moody'ego i jego próbach odzyskania byłej dziewczyny Karen i matki swojej ukochanej córki. Moody jest autorem niezapomnianej książki jednak związku z rozstaniem z Karen przeżywa niemoc twórczą. Serial ukazuje nam skomplikowane relacje pomiędzy nim, Karen, córką Rebeccą oraz nowym partnerem eks dziewczyny.

Na początku opisując zalety serialu należy powiedzieć, iż nie jest on skierowany do wszystkich. Właściwie spodoba się tylko tym, którzy mają w sobie coś z nutki hippisowskiej niezależności. Wszystkie odcinki przepełnione są seksem, ale są one dodatkiem, które mają przedstawić nam jak zupełnie inne od wszystkich miast jest Los Angeles. Według mnie producent Tom Kampinos wpadł na genialny pomysł ukazania jak dziwne jest życie osoby sławnej. Możesz być człowiekiem zupełnie odpychającym, bardzo niezależnym, ale nigdy nie będzie brakowało ci pięknych kobiet gotowych na intymniejsze relacje.

Skomplikowane relacje pisarza są świetną okazją do ukazania człowieka nieco zagubionego, ale zarazem tak mocno niezależnego, że czasem ma się ochotę go naśladować. Bo któż z nas nie chciałby mówić szczerze o bolączkach codziennego życia. Wprowadzając do tego wątek coraz powszechniejszej mody na pisanie internetowych pamiętników zamiast normalnych książek jest ukrytym sygnałem, że literatura jednak nie powinna umierać.

Ogromnym plusem całego serialu jest świetna obsada. Na pierwszy plan bardzo mocno wysuwa się Duchovny, co przyznaje sam wzbudza wielki podziw. Szczerze mówiąc przed obejrzeniem "Californication" miałem w pamięci jego niezbyt udaną rolę w "Epidemii". Sądziłem, że powoli zatracił się w postaci agenta FBI. Tutaj zaś miłe zaskoczenie. Już od pierwszej chwili nie pamięta się, że to ten Mulder. Również moją uwagę wzbudziła nieco drugoplanowa postać grana przez Madeline Zima. Aktorka grająca córkę obecnego narzeczonego Karen jest po prostu świetna. Ta postać została stworzona na wzór takiej nowoczesnej lolitki, nieco zagubionej, ale bardzo przebiegłej. Zima tak zbudowała swoją sylwetkę, aby każdy moment, w którym pojawia się w kadrze wzbudzał nasze zainteresowanie. I tak się właśnie dzieje.

Już wcześniej wyrażałem swoją opinie o tym, iż uważam ten serial za jeden z ciekawszych, jakie stworzono w ostatnich latach. Jest kontrowersyjny w swojej treści, choć do moim zdaniem dodaje uroku. Na pewno jest jednym z najbardziej realistycznych prób odwzorowania "bajkowego" życia w Los Angeles.

Autor: Michał Dajer , fdb.pl

W menu po prawej znajdziecie opisy bohaterów, tapety, nazwy utworów jakie towarzyszyły każdemu z odcinków oraz recenzje.